Albüm, başkaları tarafından yazılmış materyalleri bir araya getirerek, çocukken Ottawa’da dinlediği gospel ve blues kayıtlarından, ilk sesini bulduğu folk kulüplerine ve kafelerine uzanan bir müzikal soy ağacını izliyor. Cockburn, “Seksenlerde belirsiz bir fikir olarak başlayan şey, zamanla müzikal dünyamın sınırlarında bulduğum, başkaları tarafından yazılmış materyallerden oluşan bir koleksiyon oluşturma konusunda güçlü bir arzuya dönüştü.” diye açıklıyor. “Bu şarkıların birikimi, kendi şarkılarımı yaratmaya başlamadan önce, altmışlarda başladı.” Albümün adı beklenmedik bir edebi kaynaktan geliyor: Simone de Beauvoir’ın Fransa’nın Nazi işgali sırasında yazdığı aynı adlı romanından. “Diğer şeylerin yanı sıra, korkunç bir baskı karşısında kişisel sorumluluk ve insanların yaptığı seçimlerle ilgileniyor” diyor. “Bu başlığı ödünç aldım çünkü yazmadığım şarkılardan oluşan bir albüm için mükemmel görünüyor.” “The Blood of Others” albümü, Cockburn’ün ilk kez 70’lerin başlarında bir derleme albümünde rastladığı Robert Wilkins’in gospel parçası “Wish I Was in Heaven Sitting Down” ile başlıyor. Cockburn, “Wilkins’in güçlü bottleneck gitarı ve tutkulu şarkı söyleyişi, Tanrı ile bu konuşmayı anında unutulmaz kıldı” diyor ve DADGAD akortunun köşeli armonilerini kullanarak düzenlemeyi yeniden ele aldığını belirtiyor. Buradan sonra albüm, Casablanca ile sonsuza dek özdeşleşmiş Herman Hupfeld klasiği “As Time Goes By” ile devam ediyor. Cockburn, “Dooley Wilson’ın bu şarkıyı çaldığı, Ingrid Bergman’ın yanında olduğu Casablanca sahnesini kim sevmez ki?” diyor ve devam ediyor: “Şarkının tanıdık kısmına bir bağlam kazandıran orijinal giriş bölümünü eklemem gerektiğini düşündüm, ancak sanki bir güncelleme istiyormuş gibiydi. Umarım Herman onaylar.” Albüm, Cockburn’ün caz ve ragtime’a olan erken dönemdeki hayranlığını da “Buddy Bolden’s Blues” şarkısıyla ortaya koyuyor; bu şarkıyı bir plaktan değil, bir kitaptan öğrenmişti. “Arkadaşlarım country blues ve eski tarz müzik söylüyorlardı” diye hatırlıyor. “Ben ise ragtime ve erken dönem cazın biraz daha sofistike tarzına ilgi duyuyordum.” Bu tema, Jo Stafford’ın sesiyle çocukluk evine kadar ulaşan “You Belong to Me” şarkısında da devam ediyor. Cockburn, “Jo Stafford’ın muhteşem ve içten sesi, ben beş yaşındayken radyoda sürekli çalıyordu.” diyor. Sözlerini “Coğrafi referanslar heyecan vericiydi ve ’On the Road’ albümünden yıllar önce içimdeki seyahat tutkusunu uyandırmıştı..” diye tamamlıyor. Elvis Presley’nin etkisi “The Blood of Others” albümünde de büyük ölçüde hissediliyor, en doğrudan da “That’s Alright” şarkısında. Cockburn, “Elvis Presley, ben ergenliğe adım attığım sırada Ottawa’da radyoda çalmaya başlamıştı.” diyor. “Elbette büyüleyici bir karizması vardı, ama asıl önemli olan gitarı çalmaktı. Scotty Moore’un kimi zaman gürültülü, kimi zaman da hassas soloları, bu enstrümanı çalma konusunda içimde yakıcı bir arzu uyandırdı.” Cockburn, kendi versiyonunun Presley’ninkinden çok Arthur Crudup’un orijinal kaydına daha yakın olduğunu belirtiyor. Albümün en yeni şarkısı olan ‘Four Strong Winds’de memleketiyle bir bağlantı ortaya çıkıyor. Cockburn, şarkının yazarları Ian ve Sylvia ile tanışmasını sağlayan, manevi yuvası olarak adlandırdığı Ottawa’daki Le Hibou kahvehanesine minnettar olduğunu söylüyor; ikili 1960’lar boyunca bu mekanda düzenli olarak sahne almıştı. “Şarkıları radyoda çalınca hepimiz çok heyecanlandık.” diyor.

Albümün duygusal özü, kişisel olarak şekillendirici anılarla bağlantılı birkaç şarkıda kendini gösteriyor. Billie Holiday ve Arthur Herzog’un klasikleşmiş eseri “God Bless the Child”, Cockburn’ün gençken pazar ayinlerinde topladığı parayla aldığı bir plakla başlıyor. “Birkaç yıl sonra Billie Holiday’in orijinal versiyonunu dinleme fırsatım oldu.” diyor, şöyle devam ediyor: “Teolojik olarak biraz yanlış olsa da, insan türüne duyulan hayal kırıklığının derinden etkileyici bir ifadesi.” Mississippi John Hurt’ün klasikleşmiş eseri “Louis Collins” ise Cockburn’ün hâlâ canlı bir şekilde hatırladığı bir öğleden sonra ortaya çıktı. “Barbie Luther beni müzik dinlemek için ailesinin evine davet etti” diye hatırlıyor. Devamında “Bir şişe Mateus şarabı açtı ve Mississippi John Hurt’ün yeniden keşfedilen albümünü çaldı. Tatlılığı, kendine özgü ifade biçimi ve sesiyle parmakla çalınan gitarı bir araya getirme şekli beni çok etkiledi.” diye söylüyor. Cockburn ayrıca, gençliğinde Bessie Smith’in bir derlemesinde ilk kez duyduğu “Yellow Dog Blues” şarkısına da geri dönüyor. “Şarkının sözlerine hemen aşık oldum.” diyor ve şarkının kökenini WC Handy’nin Mississippi, Clarksdale’deki zamanına kadar takip ediyor. “Fare Thee Well” ise kendi başına bir döngü hikayesi taşıyor; Cockburn’ün en eski müzik anılarını, on yıllar sonraki kariyerinin en önemli anıyla birleştiriyor. “New York’ta Pete Seeger’ın doksanıncı doğum günü etkinliğinde McGarrigle kardeşlerle birlikte bu şarkıyı seslendirme fırsatı bulduğumda aklıma geldi.” diyor. Albümdeki şarkılardan çok azı “I’ll Be Seeing You” kadar kişisel bir anlam taşıyor. Cockburn, doksanlı yıllarda, “kısa ama yürekleri açan bir ilişki” olarak tanımladığı şeyin ardından radyoda bir versiyonunu duyduğunu ve şarkıyı nasıl anladığını yeniden şekillendiren bir sözü yanlış anladığını anlatıyor. “O versiyonun ‘Birine bakıyor olacağım ama seni göreceğim’ dizesiyle bittiğini sanıyordum.” diyor. “Orijinal sözlerde bu yok. Sadece aydan bahsediyorlar, ama beni çok etkiledi.” diye ekliyor. Bu anı, onu şarkıya ‘I Only Have Eyes for You’dan ilham alan ritmik bir yorum katmaya yönlendirdi. Albüm aynı zamanda gidilmeyen bir yolun öyküsünü de içeriyor. Cockburn, yıllar önce kendisini büyüleyen 1964 Paris kayıtlarını dinlemek için arkadaşlarıyla birlikte Ottawa’da blues gitaristi Lonnie Johnson’ı izlemeye gittikleri ve sahneden “Laplegged Drunk Again” şarkısını istedikleri bir geceyi anlatıyor. Cockburn, “Başını salladı, gülümsedi ve ‘Ah, böyle bir yerde bu şarkıyı çalamam’ dedi” diye hatırlıyor. Albüm, öyküsünü Johnny Mercer ve Harold Arlen’in klasikleşmiş bir parçası olan ve Cockburn’ün Frank Sinatra’nın 1958 tarihli kaydına dayandırdığı “One for My Baby”, Jacques Prévert’in şiirleri aracılığıyla keşfettiği ‘Autumn Leaves’in Fransızca orijinali olan “Les Feuilles Mortes” ve ilk kez Elvis Presley aracılığıyla duyduğu Thomas A. Dorsey’nin gospel şarkısı “Peace in the Valley” ile sonlandırıyor. “The Blood of Others”, Cockburn’ün 1970’te başlayan kariyerindeki olağanüstü istikrarı gösteren bir dönüm noktası olan 39. albümüdür. Bu süreçte 13 Juno Ödülü kazandı, Kanada Müzik Onur Listesi’ne ve Kanada Şarkı Yazarları Onur Listesi’ne girdi, Yaşam Boyu Sanatsal Başarı için Genel Vali Sahne Sanatları Ödülü’nü aldı, Kanada Nişanı’nın Subayı olarak adlandırıldı ve Berklee Müzik Okulu da dahil olmak üzere 9 fahri doktora unvanı aldı. “Lovers in a Dangerous Time”, “Wondering Where the Lions Are” ve “If I Had a Rocket Launcher” gibi şarkıları, Barenaked Ladies’ten Jimmy Buffett’e ve Jerry Garcia’ya kadar birçok sanatçı tarafından yorumlanarak Kanada şarkı yazarlığının mihenk taşları olmaya devam ediyor. Bu miras, uzun süredir birlikte çalıştığı yapımcı Colin Linden ile Nashville’de kaydedilen önceki stüdyo albümü ‘O Sun O Moon’da bile büyümeye devam ediyordu. Cockburn, albümün açılış şarkısında “Zamanın etkisi var ama ruhumda bir ivme yakalamış durumdayım” diye şarkı söylüyordu; bu dize, ‘The Blood of Others’ın ardındaki huzursuz merakı da aynı kolaylıkla tanımlayabilir. O dönemde şarkı yazarlığı hakkında konuşurken Cockburn bunu basitçe şöyle ifade etmişti: “Aynı şeyi yapmaya asla devam etmek istemiyorum.” Bu yeni albümle, bu felsefenin kendi yazmadığı şarkılara bile uzandığını kanıtlıyor; her biri, 1970’ten beri kataloğunu tanımlayan aynı özen ve içgüdüyle seçilmiş ve yeniden şekillendirilmiş. Cockburn, bu şarkıları Kuzey Amerika genelindeki geniş bir turne kapsamında dinleyicilerle buluşturacak. The Blood of Others Bruce Cockburn - Google´da Ara [turkpopmuzik.net üzerinden] Kaynak: Basın bülteni - Haber: www.turkpopmuzik.net - 05.08.2026